Gdyby on tylko wiedział! Gdyby tylko wiedział, jak mocno go kocham - chyba kocham znaczy się! Lecz, nigdy wcześniej tak się nie czułam - ani do Grocha, Artura czy do Filipa. To wszystko to było zauroczenie, a # (muszę pisać krzyżyki, bo boję się, że ktoś to zobaczy) to już jest chyba moja miłość - tak gorąco chciałabym go ujrzeć, a widziałam go aż dwa tygodnie temu. Wiem doskonale, że gdy go zobaczę, to spuszczę wzrok w dół i ledwo wypowiem jakiekolwiek słowo, chociaż już napisałam do niego na G-G (wiem, to najgorsza forma zawierania nowych znajomości, ale cóż poradzić, że jestem właśnie taka?) i za każdym razem, gdy mam do niego napisać, to cała drżę, jeśli nie powiedzieć, że się trzęsę i wmawiam sobie, że on mnie nie lubi i się narzucam, a kiedy on mówi "Nieprawda! Przestań tak myśleć", to trochę mi lepiej, ale ta sytuacja powtarza się w kółko. Ale, na miłość boską, nie wiem, co się ze mną dzieje, bo w pewnych momentach totalnie odlatuję gdzieś w chmury i myślę o nim, i słucham ścieżki dźwiękowej z "Amelii", która jest naprawdę śliczna, i czuję się tak zakochana, że ledwo utrzymuję się na nogach.